Hicrî dördüncü asrın evliyâsından İmam Şiblî (rahimehullâh), bir defasında rahatsızlanmıştı. Vezir Ali bin Îsa, halîfeye bunu bildirdi. Halîfe, İmam Şiblî’nin tedâvisi için baştabîbini gönderdi. Tabîb Hıristiyan idi. Ne kadar uğraştıysa da İmam Şiblî’yi tedâvî edemedi, bilakis hastalığını artırdı. Sonunda:
“Çok müzmin bir hastalığa tutulmuşsun. Vallâhi, senin şifânın bedenimdeki bir et parçasında olduğunu bilsem; onu kesip sana verirdim. Ne yapsam seni tedâvi edemiyorum.” dedi.
İmam Şiblî (rahimehullâh): “Hayır, benim tedâvim bu kadar da zor değildir. Sadece üzerindeki Hıristiyanlık alâmetlerini kesip atman ve Müslüman olmandır. Bunu yaptığında hemen şifâ bulurum.” dedi.Bunun üzerine tabîb, kelime-i şehâdet getirip Müslüman oldu. İmam Şiblî (rahimehullâh) da iyileşti.
Halîfe bunu işitince ağladı ve: “Tabîbi hastaya gönderdim zannediyordum; anlıyorum ki hastayı tabîbe göndermişim.” dedi. (Ravzu’r-Reyâhîn, İmam Yâfiî)
KİM DOKTOR, KİM HASTA?
Ocak 11, 2019