Ebû’d-Derdâ (r.a.) nakletti. Bir gün Resûlullâh aleyhisselâm bizlere kısa bir hutbe okudu.
Sonra “Yâ Ebâbekr, kalk sen de bir hutbe oku.” buyurdular. O da kalktı ve Resûlullâh’dan daha kısa bir hutbe okudu.
Sonra “Yâ Ömer, kalk sen de bir hutbe oku.” buyurdular. O da kalktı ve Resûlullâh ve Hz. Ebûbekir’den daha kısa bir hutbe okudu.
Sonra başka bir kimseye hutbe okumasını emrettiler. O uzattıkça uzattı, Hz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Otur, teşkîk şeytandandır. Beyândan bazısında elbette sihir vardır.” buyurdular.
Sonra İbn-i Mesûd’a “Yâ İbn-i Ümm-i Abd, kalk, hutbe oku.” buyurdular. O kalktı, Allâh’ı hamd ile öğdükten sonra;
“Ey insanlar, Muhakkak Allâhü Teâlâ bizim Rabbimiz, İslâm dînimiz, Kurân imamımız, Kâbe kıblemiz, şu zât -eliyle Resûlullâh Efendimizi işâret ederek- bizim peygamberimizdir. Biz Allâhü Teâlâ ve peygamberinin (s.a.v.) hakkımızda râzı olduğuna râzı olduk. Onların çirkin gördüklerini fenâ bildik.” dedi.
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) “İbn-i Ümm-i Abd isâbet etti, isâbet etti ve dosdoğru söz söyledi. Ben Allâh’ın ve İbn-i Ümm-i Abd’in benim ve ümmetim hakkında râzı olduğuna râzı oldum.” buyurdular.
SÖZÜN DOĞRUSU
Kasım 19, 2012