Zikrullah ve zikrullah ile iştigal emr-i azîmdir. Zâkirin, zâhir ve bâtını ancak bu zikir ile münevver olur.
Kesâfet-i tabîiyye ve beşeriyye mahzâ zikrullah ile zeval bulur. Mezkûr ile zâkir arasında münâsebet-i hâssa mücerred zikir ile husûle gelir.
Zikrullah ile zâkir, mezkûr u mutlakın kerem ve inâyetine kâbiliyet ve mazhariyet peydâ eder.
“Velezikrullâhi ekber” ve “Fezkürûnî ezkurküm” ve “Vezzâkirînallâhe kesîran vezzâkirâti” ve “üzkürullâhe zikran kesîrâ” nass-ı münişeri bu hakâyika delildir.
Zikrullâhın Neticesi;
“Nefsin, sıfat-ı emmâriyetten sıfat-ı mutmainneye terakkîsi, fenâ-yı nefs ile muabber olan fenâ fillâh saâdetinin husûlü, bekâ billâh devletiyle müşerrefiyetin el vermesi Hak sübhânehû ve teâlânın zikr-i şerîfi ile mümkün ve müyesserdir. “Elâ bizikrillâhi tatmainnülkulûb” nazm-ı ilâhîsi bu hakîkatin burhânıdır.
Tâlib-i müsterşidin bu hakâyıkı kemâliyle bilmesi, nakd-i vaktin çok azîz olduğunu idrak eylemesi, bir daha avdeti mümkün olmayan enfâs-ı hayâtını fâidesiz ümûra sarf ile ziya’a uğratmayarak zikrullâha hasr etmesi lâzımdır.
Zira zikrullah ile geçen bir nefesin âlem-i âhirette hâsıl edeceği menâfi’ ve fedâil neş’e-i dünyada takdir ve tasavvur olunmayacak derecede büyüktür. Cenab-ı Hak zü’l-fadli’l-azîmdir. Rabbenâ âtinâ fiddünyâ haseneten ve fi’l-âhireti haseneten vekınâ azâbe’n-nâr…” (Mektublar, S. H. Silistrevi)
Lügatçe: İştigal: Meşgul olmak Emr-i azîm: Büyük iş Peydâ eder: Hâsıl eder. Tâlib-i müsterşid: İrşad olmaya talip olan, isteyen Enfâs-ı hayât: Hayatın nefesleri Neş’e-i dünya: Dünya hayatı