Yola çıkmadan evvel sâlih bir arkadaş edinmeli, fâsıkla yolculuk yapmamalıdır. Bunun için “Önce arkadaş, sonra yol” denmiştir. Arkadaş, kendisine dînî hususlarda yardım edici, unuttuğunu hatırlatıcı, hatırladığı zaman ona yardımcı olmalıdır. Çünkü kişi, arkadaşının dîni (ahlakı) üzeredir. İnsan, ancak arkadaşı ile tanınır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) yalnız başına yolculuğa çıkmaktan menetmiştir. En iyisi, dört arkadaş beraber yolculuk etmektir. Toplu halde yolculuğa çıkınca, içlerinden birini emîr (reîs) yaparlar.
Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz: “Seferde, üç kişi oldunuz mu, birinizi emir yapın.” buyurmuştur. Seçtikleri başkan bilgili, akıllı olmalı, sonra da kimse ona muhalefet etmemelidir. Başkanın, yolculuğa çıkanlar arasında dünya bakımından en zahidi, takva yönünden en sağlamı, mürüvvet ve cömertlik bakımından en üstünü ve en şefkatlisi olması lâzımdır.
Bir hadîs-i şerîfte: “Dikkat ediniz! Allahü Teâlâ katında arkadaşların en hayırlısı, arkadaşına karşı daha iyi olanıdır.” buyuruldu.
Yol arkadaşlarına karşı iyi muamelede bulunur, günah olmayacak şekilde şaka yapar. Yol ile alakalı hususlarda arkadaşları ile çok istişare eder, onlara danışır. Onları neşelendirmek için, yüzlerine tebessüm eder. Çünkü yolculuk sıkıntı ve meşakkatlidir. Yanındaki fazla su ve azığını onlardan esirgemez. Hatta yanında ne varsa, onların istifadelerine sunar.
Mubah olan her şeyde onlara uyar. Kendisini çağıranlara cevap verir, yardım isteyene yardım eder. Arkadaşlarından bir şey isteyene, hayır demez, elinden geldiği kadar isteğini karşılar. Hiçbir şey veremiyorsa, tatlı sözle mukabele eder.
A T A L A R S Ö Z Ü :
• Dert gider amma yeri boş kalmaz.
• Deveyi sağlam bağla, sonra Allah’a ısmarla.
• Mide derdin ise perhiz dermanın başı.
• Ömür, göz yumup açıncaya dek.