Hazret-i Âişe vâlidemiz buyurdu:
“Resûlullâh Efendimiz âhirete irtihâli yaklaşınca; yanındaki su kabına elini daldırıp yüzünü meshediyor ve “Allâhümme e‘ınnî alâ sekerâti’l-mevti” (Allâh’ım, ölüm sıkıntılarına karşı bana yardım eyle.) buyuruyordu.
Hazret-i Hasan (r.a.) buyurdu:
“Resûlullâh Efendimiz ölümün meşakkatini hissedince Hz. Fâtıma:
“Vay babamın başına gelene” dedi. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.):
“Vallâhi babana şu üzerindeki ızdırablı halden başka meşakkat verici hâl gelmez” buyurdular.
Hz. Âişe buyurdu:
Resûlullâh Efendimiz vefât ettikleri hastalıklarından önce: “Cennette makamını görmedikçe hiç bir peygamberin ruhu kabz olunmaz. Sonra da (dünya ile âhiret arasında) muhayyer (serbest) bırakılır” buyurmuş idi. Resûlullâh Efendimizin, irtihâli yaklaşınca kendinden geçti. Sonra açıldı ve evin tavanı cihetine bakarak:
“Allâhümme er-refîka’l-a‘lâ” buyurdular (ki “Allâh’ım, beni refîk-ı a‘lâya kavuştur” demektir). O vakit bizi tercih etmediğini ve sıhhatinde iken buyurduklarının manasını anladım. (Buhari)
Enes bin Mâlik (r.a.) buyurdu:
Resûlullâh Efendimizin vefâtları vaktinde vasiyetlerinin hemen tamamı:
“Namaza ve emriniz altındakilerin haklarına riâyet edin; dikkat edin, koruyun” idi.