Hazret-i Âişe vâlidemiz bir gün Resûlullâh Efendimiz’e (s.a.v.) “Yâ Resûlallâh! Sana Uhud gazasının yapıldığı günden daha şiddetli, daha zor bir gün erişti mi? diye sordu. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) buyurdular:
Yâ Âişe! Senin kavmin (Kureyş)den gelen birçok zorluklarla karşılaştım. Fakat onlardan Akabe günü karşılaştığım vaziyet hepsinden daha şiddetli idi. Ben (Kureyş’ten gördüğüm ezâ üzerine Tâif’e gidip) hayatımın korunmasını, himayesine almasını (Tâifli) İbn-i Abd-i Yâlîl’e teklif ettiğim zaman dileğime cevap vermemişti. Ben de kederli ve hayret içinde geri (Mekke’ye) dönmüştüm. Karn-i Seâlib mevkiine gelince burada başımı kaldırıp (semâya) baktığımda bir bulutun beni gölgelendirmekte olduğunu gördüm. Buluta (dikkatle) baktığımda bunun içinde Cebrâil (a.s.)’in bulunduğunu gördüm. Cebrâil bana:
“Yâ Muhammed! Allah, kavminin senin hakkındaki dediklerini muhakkak işitti, seni korumadıklarına da vâkıf oldu. Allah sana şu dağlar meleğini gönderdi (emrine âmâdedir), kavmin hakkında ne dilersen ona emredebilirsin!” dedi. Bunun üzerine dağlar meleği selâm verdi ve:
Yâ Muhammed! Sen ne dilersen emrine hazırım: Eğer (Ebû Kubeys ile Kayakan denilen) şu iki yalçın dağın Mekkeliler üzerine çökerek birbirine kavuşmasını (ve müşrikleri tamamıyla ezmesini) istersen onu da emret!” dedi. Resûlullah sallallâhü aleyhi ve sellem de:
(Hayır, onu istemem.) Ben Cenâb-ı Hakk’ın, bu müşriklerin neslinden yalnız Allâh’a ibâdet edecek ve Allâh’a hiç bir şeyi ortak koşmayacak bir nesil meydana çıkarmasını isterim.” buyurdular.