Farz namazdan sonra âyetü’l-kürsî ve muavvizât (ihlâs, felak ve nâs sûreleri) okunur. 33 kere ‘Sübhânallâh’, 33 kere ‘Elhamdülillâh’ ve 33 kere de ‘Allâhü Ekber’ denilir ki, bunlar 99’dur. Tamâmı yüz olmak üzere ‘Lâ ilâhe illallâhü vahdehû lâ şerîke leh…’ denilir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) her namazın akabinde bunu yapanların -denizköpüğü kadar da olsa- günahlarının bağışlanacağını bildirmiştir.
Bundan sonra eller kaldırılıp huşû’ ve sükûn ile dünyâ ve âhiret hayırlarını toplayan “Rabbenâ âtinâ fi’d-dünyâ haseneten ve fi’l-âhireti haseneten ve kınâ azâbe’n-nâr” gibi duâlarla duâ edilir.
Bütün müslümanlar için de duâ edilir. Zîrâ Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Müslüman bir kimsenin kardeşine gıyâbında yaptığı duâ müstecabdır, makbuldür. Onun başında bekleyen vazîfeli bir melek vardır. Kardeşine hayır duâ etse o vazîfeli melek, ‘âmîn, senin için de aynısı(nı Allâh sana versin)’ der.” buyurmuştur.
Duâyı, ‘Sübhâne rabbike rabbi’l-ızzeti ammâ yesıfûn ve selâmün ale’l-mürselîn ve’l-hamdü lillâhi rabbi’l-âlemîn’ diye bitirip yüzler ellerle meshedilir.
HALİFENİN AĞLAMA SEBEBİ
Halife Ömer ibn-i Abdülaziz’in zevcesi Fâtıma şöyle anlatıyor: Bir gün Ömer ibn-i Abdülaziz namaz kılarken gözyaşlarının sakalı üzerine döküldüğünü gördüm. Namazdan sonra, yeni bir hâdise mi oldu, diye sordum. Dedi ki:
“Yeryüzündeki Ümmet-i Muhammed’in hâlini düşündüm. İçlerinde aç, muhtaç, sakat ve fakir var, mazlum ve zulme uğramış olanlar var, garib ve esir var ve daha nice yardıma muhtaç çâresizler var.
Kıyamet gününde Rabbim onları benden soracak, davacım Muhammed Mustafa (s.a.v.) Hazretleri olacak. Kendimi kurtaramaz isem hâlim nereye varacak diye düşünerek kendime acıdım da onun için ağlıyorum.”