Mâneviyat erbabı ile zahiri ulema arasındaki çekişmeler, İslâm tarihinde pek meşhurdur.
Şeyhulislâm Ebussud Efendi ile, Şeyh Sünbülü Sina Hazretlerinin arasındaki hadisede oldukça maruftur. Şöyle ki:
Ebusuud Efendi, ilk zamanlar maneviyata, tarikata, rabıtaya pek inanmaz ve her karşılaştığında, Sünbül-i Sinan Hazretlerine çok ağır sözler söyliyerek incitirmiş. Hatta bir defasında, münakaşa o raddeye gelmiş ki, Ebusuud Efendi, Sünbül Efendiye :
– Senin cenaze namazını papaza kıldırtacağım, demiÅŸ.
Sünbül Efendi de, amin diye dua ve istekte bulunmuş. Aradan epey bir zaman geçtikten sonra, Sünbül Efendi, vefatına yakın bir zamanda mürüdlerini toplayıp şöyle bir vasiyette bulunmuş:
– Evlatlarım! Ben yolcuyum. Öteki aleme göçmek üzereyim. Vefatımdan sonra, musalla taşından kaldırıncaya kadar zinhar aÄŸlamayacak ve hiç kimseye haber vermiyeceksiniz. Cenazemi Fatih camiine götürüp, namazımı da orada kılacaksınız, demiÅŸ.
Sünbül Efendi buyurduÄŸu gibi vefat etmiÅŸ, sessizce techiz ve tekfin iÅŸi tamamlanıp Fatih Camiine götürülmüş. o gün Osmanlı hanedanından da, bir kadın cenaze bulunuyormuÅŸ ki, protokol icabı namazını da, Åžeyhulislâm Ebussud Efendi’nin kıldırması icap ediyormuÅŸ. Ebussud Efendi, önce erkek cenazenin, yani Sünbül Efendinin namazını (bilmeyerek) kıldırmış, sonra da Sultan hanımınkini kıldırmış. aÄŸlama yasağı da kendilerinden o anda kalkan Sünbül Efendinin müridleri de aÄŸlamaya baÅŸlayınca, Åžeyhülislam cenazenin kim olduÄŸunu sormuÅŸ, ama dünya sanki başına yıkılmış. Tabutun üzerine kapanarak, aÄŸlaya aÄŸlaya Sünbül Efendiden af dilemiÅŸ. Büyük bir piÅŸmanlık duymuÅŸ ki, hemen tarikat erbabı zatların eteÄŸine sarılarak, inkar ettiÄŸi hakikatların savunucusu haline gelmiÅŸ. Rivayete göre, müslüman cinnilere bile fetva verdiÄŸi için <<müftiyüssakaleyn>> ünvanını almış. (Rahmetullahi aleyhim)
Kaynak: Büyük Dini Hikayeler, İ.Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi