Kıyâmet gününde Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) kabrinden kalkıp oturduğu ve henüz mübârek başından toprakları silkmekte bulunduğu halde iki tarafa nazar buyururlar.
Yeryüzünün değiştiğini görerek ağlar ve “Bu hangi gündür” diye sorar. Hz. Cebrâîl: “Bu, kıyâmet günüdür. Bu hasret ve nedâmet; pişmanlık günüdür. Bu mîsâk ve Rabbe mülâkât günüdür” der. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.): “Yâ Cebrail, beni müjdele” buyurur. Cebrail aleyhisselam:
“Yâ Resûlallah, senin için livâü’l-hamd’i, tâcı, cennet elbisesini ve Burak’ı getirdim” der. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.): “Onlardan sormuyorum” buyurur. Hz. Cebrâîl: “Cennetler senin teşrifin için tezyin olundu; süslendi. Cehennem kapıları kapandı” der. Resûlullâh Efendimiz: “Onu sormuyorum. Sadece ümmetimi arzu ediyorum. Acaba nerededirler” buyururlar. O vakit Cebrail aleyhisselam:
“Yâ Resûlallah, vallâhi daha senden başka kimse yerinden kalkmamıştır” diyecektir. (Dürerü’l-Hisân, Süyûtî)