Seyyid-i Kâinat Efendimiz (s.a.v.) her hususda insanların en kerîmi idi. Herkes ile güzel görüşür, daima güler yüzlü bulunur. Sohbet esnasında -münasebetsiz bir lakırdı olmadıkça- kimsenin sözünü kesmezdi.
Ve her kavmin büyüklerine daima ikram eder, onları kendi kabilelerinin reisliğine tâyin buyururdu. Davetleri ve verilen hediyeleri kabul buyurur, mukâbilinde de hediyeler verirdi.
Dine aykırı olmayan hususlarda insanlara muhalefet etmek istemezdi. Hoşuna gitmeyen bir şey görünce -günah olmadıkça- görmezlikten gelirdi.
Hele Ashâb-ı Kirâm’ı hakkında pek iltifatkâr idi. Kendilerine rastgelince selâm verir, ellerini tutar, musâfaha eder, içlerinden görünmeyenleri araştırır, hasta olanları ziyarete gider, hatırlarını sorardı. Hattâ, ashâbı ile bazan latifeler de yapardı. Maamâfih, latifelerinde de birer hakikat parlardı.
Hz. Enes diyor ki: “Ben Resulullah’a on sene hizmet ettim. Hiçbir gün bana darılarak ‘Of!.’ demedi. Ve yaptığım hiçbir şey için ‘Neden yaptın?’, yapmadığım birşey için de ‘Neden yapmadın?.’ diye buyurmadı.”