Hicret-i nebeviyyenin altıncı senesi idi (M. 628). Resûl-i Ekrem Efendimiz (s.a.v.) Beytullâh’ı ziyaret için Zilkade ayının başında bin beş yüz kadar ashâb-ı kirâmıyla Medîne-i Münevvere’den çıktı. Mekke-i Mükerreme tarafına yöneldi. Mübarek maksatları savaş olmadığı için ashâb-ı kiram yalnız birer kılıç kuşanmışlardı.
Mekke-i Mükerreme’deki gayr-i müslimler, bunu haber alınca bir ordu hâlinde Mekke-i Mükerreme dışına çıkıp Hudeybiye denilen mevkii tutmuşlar, Resûl-i Ekrem’in Mekke-i Mükerreme’ye girmesine mâni olmaya karar vermişlerdi. Resûl-i Ekrem Efendimiz, (s.a.v.) kendilerine Hz. Osman’ı gönderdi, yüksek maksatlarını bildirdi; fakat, onlar yine razı olmadılar.
Mes’ûd-i Sakafî’nin oğlu Urve yolda Resûl-i Zî-şân Efendimiz’e uğramış, ashâb-ı kiram’ın hareketlerine dikkat etmişti. Urve, Mekkelilerin yanlarına gidince “Ey cemâat! Ben Kayser, Kisrâ ve Necâşî’nin dîvanlarında bulundum, birçok hükümdarlarla görüştüm. Vallahi ben Muhammed sallallâhu aleyhi vesellemin hakkında ashabının yaptığı hürmet ve itaatin mislini hiçbirinde görmedim. Bunlar öyle kolay kolay dağıtılacak bir cemiyet değil!” diyerek kendilerini uzlaşmaya teşvik etti. Mekkeliler Arab’ın fasîhlerinden Amr oğlu Süheyl’i Peygamber Efendimiz’e gönderdiler, nihayet on sene müddetle sulhe karar verildi ki buna Hudeybiye musâlahası denir.
Hudeybiye musâlahası esnasında Hz. Osman’ın Mekke-i Mükerreme’de şehid edilmiş olduğu şâyiası işitilince bütün ashâb-ı kiram toplandı, bir ağacın altında, ölünceye kadar mukavemet gösterip savaştan kaçınmayacaklarına dair Resûl-i Zîşân Hazretleri’ne söz verdiler. Buna Bî’atü’r-Rıdvan denilmiştir. Bu bî’ati yapan ashâb-ı kiramdan Allâhü Teâlâ Hazretleri razı olduğunu Fetih Sûresi’nin, 18. âyeti ile haber vermiştir.
Bu bîatten korkan Mekkeliler sulha razı oldular. Sulhdan sonra Mekke’nin fethini ve bütün fetihleri müjdeleyen Fetih Sûresi nazil oldu.