Misver bin Mahreme (r.a.) anlatıyor:
Hazret-i Ömer (r.a.) hançerlendiğinde, zaman zaman bayılıyordu. Ziyaretine gittim. Üzerine bir örtü örtmüşlerdi. Yanındakilere:
“O ne halde?” diye sordum.
“Gördüğünüz gibi.” dediler.
“Namaza çağırdınız mı? Yaşıyorsa, onu namazdan başka hiçbir şey korkutup uyandırmaz.” dedim.
“Ey Emîru’l-müminin! Namaz vakti.” dediler. Bunun üzerine uyanarak:
“Öyle mi? Vallâhi namazı terk edenin İslâm’da nasibi yoktur.” deyip kalktı ve yarasından kanlar akarken namazını kıldı.