Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) buyurdular:
• “Yanında ismim anıldığı halde bana salavât getirmeyen adamın burnu sürtülsün.”
Hazret-i Cebrail, Resûlullâh Efendimiz’e (s.a.v.) gelip “Yâ Muhammed! Sana bir salevât getirene muhakkak yetmiş bin melek onun için istiğfâr eder. Meleklerin istiğfâr ettiği kimse ise cennetliklerden olur.” buyurdu.
• “Kıyâmet gününün korkunç hallerinden ve zorlu konaklarından en çok kurtulacak olanlar bana en fazla salevât getirenlerinizdir.”
• “Yapılan her dua ile sema arasında -bana salevât getirilinceye kadar- perde vardır. Dua eden salevât getirdiğinde bu perde açılır ve duâ yükseltilip kabûl olunur. Kim salevât getirmezse duası reddolunur.” Bir cemiyette Resûlullâh Efendimize (s.a.v.) salevât getirilmezse bu onlar için pişmanlık olur. Hattâ cennete girseler bile salevâtın sevabının büyüklüğünü görüp pişman olurlar.
Bir adam mescide geldi ve namaz kıldıktan sonra duasında sadece “Allâh’ım beni bağışla, bana rahmet et” dedi. Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.):
“Ey namaz kılan, acele ettin, namaz kıldığında oturup dua ederken Allâhü Teâlâ’ya layıkıyla hamdettikten sonra bana da salevât getir, sonra dua et.” buyurdular.
Bu zât kalktı ve tekrar namaz kıldı. Sonra duasında Allâh’a hamdetti, Resûlullâh Efendimiz’e salevât getirdi.Hazret-i Peygamber aleyhisselâm; “Ey namaz kılan, iste, elbette kabul olunur, iste, elbette
kabûl olunur. Kim böylece benim ismimi işitip de bana salevat getirirse Allâhü Teâlâ onun duasını kabûl eder.” buyurdular. Kim Allâhü Teâlâ’yı severse onu çok zikreder. Allâhü Teâlâ da böyle zâtı rahmeti ve mağfiretiyle anar -ona rahmet eder-, onu peygamberleri ve evliyasıyla cennete koyar, ikrâm eder; cemâlini gösterir.
Her kim de Resûlullâh aleyhisselâmı severse ona çok salevât getirir, Fahr-i Kâinât’ın şefâatine nâil olur, cennette ona arkadaş olur