Enes bin Mâlik (r.a.) Hazretleri anlattı:
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) ile Tebûk’te birlikte idik. Güneş daha önce hiç görmediğimiz kadar aydınlık, nurlu ve parlak doğdu. Resûlullâh Efendimize (s.a.v.) Cebrâîl aleyhisselâm geldiğinde: “Ey Cebrâil! Güneş öyle aydınlık, nurlu ve parlak doğdu ki bundan önce böyle parlak doğduğunu görmemiş idik.Bunun sebebi nedir?” buyurdu. Cebrâîl aleyhisselâm:
“Muâviye bin Muâviye (r.a.) bugün Medîne’de vefât etti, ondandır.” dedi.
Ebû Ümâme (r.a.) Hazretleri buyurdu:
Biz Tebûk’te iken Hazret-i Cebrâîl, Resûlullâh’a (s.a.v.) geldi ve: “Yâ Muhammed -aleyhisselâm- Muâviye bin Muâviye (r.a.) vefât etti. Namazına sen de hazır ol” dedi.
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) geldi, Cebrâîl aleyhisselâm da yetmiş bin melekle indi. Sonra sağ kanadını dağlar üzerine koydu, dağlar alçaldı, sol kanadını da yer üzerine koydu, Mekke ve Medîne görünür oldu.
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.), Cebrâîl aleyhisselâm ve melekler namazını kıldılar. Sonra Resûlullâh (s.a.v.):
“Yâ Cebrâîl! Muâviye (r.a.) bu mertebeye ne ile kavuştu?” dedi. Cebrâîl aleyhisselâm:
“Kul hüvallâhü ehad’ı sevmek ve onu ayakta, otururken, bineğindeyken, yürürken ve her hal üzere okumakla” buyurdu.