Abdullah İbn-i Abbas (r.anhümâ): Şirke, büyük günahlara ve fuhşiyata düşmekten korkan ve sakınan kimse müttakîdir.
Abdullah İbn-i Ömer (r.anhumâ): Takva, kendini hiç kimseden daha hayırlı görmemendir.
Hasan (rh.): Müttakî, gördüğü her kimse hakkında “Bu benden daha hayırlıdır,” diyebilen kimsedir.
Ömer İbn-i Abdülaziz (rh.): Takva gündüzleri oruç tutup geceleri namaz kılmak ve bunları çokça yapmak değildir. Gerçek takva Allah’ın haram kıldığını terk etmek, farz kıldığını yerine getirmektir.
Şehr bin Huşeb (rh.): Müttakî (takva sahibi), mahzurlu olan bir şeye düşmemek için mahzur yok gibi görünen şeyleri terk edendir.
Süfyân-ı Sevrî (rh.): Takva sahibi, kendisi için sevdiğini insanlar için de sevendir.
Muhammed bin Hafif (rh.): Takva, seni Allah’tan uzaklaştıran şeylerden uzak durmaktır.
Kasım bin Kasım (rh.): Takva, İslam dininin edeplerini muhafaza etmektir.
Ebû Yezid (rh.): Takva, bütün şüphelilerden sakınmaktır. Müttakî, konuştuğu zaman Allah için konuşan, sustuğu zaman Allah için susan, zikrettiği zaman Allah için zikredendir.
Fudayl bin Iyaz (rh.): Kul, dostları kendisinden emin olduğu gibi düşmanları da kendisinden emin olmadıkça müttakî olamaz.
Takva, Allah’ın seni yasakladığı yerde görmemesi, emrettiği şeylerden de uzak bulmamasıdır.
Takva, kalbini gaşetten, nefsini şehvet ve lezzetlerden, azalarını da kötülüklerden sakınmandır. Bu şekilde olursan Allâhü Teâlâ’nın rızasına kavuşman ümit olunur. Bir kimsenin takva sahibi olduğuna üç şey delalet eder: Kavuşamadığı şeylerde güzel tevekkülü, kavuştuğu şeylerdeki hüsnü rızası, kaçan şeylerde de gösterdiği güzel sabır.
Takva sahibinin alametleri şunlardır: Belâlara karşı sabır, kadere rıza, nimetlere karşı şükür, Kur’ân-ı Kerîm’in hükümlerine itaat.