Bir adam Peygamber Efendimiz’e geldi ve dedi ki: “Yâ Resûlallah, muhakkak sen bana çoluk çocuğumdan ve malımdan daha sevgilisin. Ben seni hatırlayınca sabredemem de, ta gelip sana bakarım. Ben kendimin ve senin öldüğünü düşündüm ve bildim ki -ben cennete girsem de, sen cennette diğer peygamberlerle beraber (cennetin en üst derecesine) yükseltilirsin de ben seni göremem.”
Bunun üzerine “Kim Allah ve Resûlü’ne itâat ederse, onlar sâlihler, şehidler, sıddıklar ve peygamberlerle beraberdirler…” mealindeki (Nisa Sûresi, 69.) âyet-i kerîme nâzil oldu. Resûlullah (s.a.v.) adamı çağırdı ve bu âyet-i kerîmeyi ona okudu.