Mü’minin mîrâcı olan namazı tam bir tahâret ve iyi bir abdestten sonra kılmaya niyet etmesi îcâb eder.
Farzları cemâatle kılmaya ehemmiyet göstermek, hattâ iftitâh tekbirini imamla beraber almayı hiç terk etmemek lâzımdır. Kezâ namazları müstehap vaktinde kılmak ve kırâatte sünnet olan miktara riâyet etmek lâzımdır.
Rükû ve secdede ta’dil-i erkan; âzâların sükûnet bulması muhakkak sûrette lâzımdır… Kavmede (rükûdan doğrulduktan sonraki kıyâmda) her âzâ yerine dönüp karar kılacak şekilde tam olarak kalkıp doğrulmak îcâp eder. İki secde arasındaki oturuşta da âzâların sükûnet bulması ve kavmede olduğu gibi ta’dil-i erkana riâyet etmek lâzımdır… Rükû ve secde tesbihlerinin en azı üç, en çoğu ise farklı görüşlere göre yedi veya on birdir. İmamın tesbihlerinin adedinin, cemâatin hâline göre olması lâzımdır. Yalnız kılan insanın, gücü yettiği vakit tesbihleri en az mertebede, (yani üç kere) okumaktan hayâ etmesi ve beş veya yedi tesbih okuması lâzımdır.
Secdeye giderken yere en yakın olan uzvunu koyar. Evvela dizlerini, sonra ellerini, burnunu ve sonra alnını yere koyar. Ellerini ve dizini yere koyarken sağdan başlaması, secdeden kalkarken de semâya en yakın uzvundan başlaması lâzımdır. O halde secdeden kalkmaya önce alnını kaldırarak başlaması îcâb eder.
Kıyâmda secde mahalline, rükûda ayaklarının üstüne, secdede burnunun ucuna, ka’dede (oturuşta) ellerine bakmalıdır. Peygamber Efendimiz’den (s.a.v.) rivâyet olunduğu üzere namaz kılan kimse, gözlerini bu yerlere sâbitler, bakışlarını başka taraşara dağıtmaz ise huşû ve huzûr ile namaz kılmak mümkün olur ve bu namazda huşû hâsıl olur.
Rükûda parmakları açık tutmak ve secdede birleştirmek sünnettir. Rükûda parmakları açmak, secdede kapamanın birçok faydaları olduğu için Resûlullah Efendimiz (s.a.v.) yapılmasını emretmiştir. Bizim için Resûlullah Efendimiz’e (s.a.v.) uymaya denk olan başka hiçbir fayda yoktur.