Hz. Âişe (r.anhâ) vâlidemiz şöyle anlattı: “Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.), ayakkabılarını tamir ediyor, ben de ip eğiriyordum. Mübârek alnı terliyor, terledikçe terinden nurlar saçılıyordu. Ben hayran şekilde onun yüzüne bakıp kaldım.
Resûlullâh “Neye şaşırdın?” diye sordular.
Ben: “Yâ Resûlallâh! Sana baktığımda alnının terlediğini ve terlerinden nurlar yayıldığını gördüm. Eğer şu beyitin sahibi seni göreydi, vasfettiği kişinin sen olduğunu söylerdi.” dedim.” Hz. Âişe (r.anhâ) şairin “Yüzünün güzelliğine baktığında ziyasının şimşek gibi her tarafı aydınlattığını görürdün” manasındaki beyti okudu. Sonra şöyle anlattı:
Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) elindekini bıraktı ve yanıma geldi, iki gözüm arasından öptü. “Ey Âişe! Allâh seni hayırla mükâfâtlandırsın, beni sevindirdiğin gibi seni sevindirsin.” buyurdular.