Edille-i şer’iyye, dînî hükümlerin çıkarıldığı ve dayandığı kaynaklardır ki, bunlar dörttür.
Kitab: Kur’ân-ı Kerîm’dir ki, Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) Allah tarafından Cibrîl-i Emîn vâsıtası ile vahyedilmiştir.
Sünnet: Peygamberimiz’in mübârek sözleri, işledikleri ve başkaları tarafından yapılan işlerde o işi tasvip mâhiyetindeki sükûtlarıdır. Resûlü Ekrem’in mübârek sözlerine “sünnet-i kavliye”, fiillerine “sünnet-i fiiliye” denir. Yapıldığını gördüğü bir şeye karşı sükût edip red ve inkâr buyurmaması da bir “sünnet-i takririye”dir ki, o şeyin câiz olduğuna delâlet eder.
İcmâ-ı ümmet: Bir asırda, Ümmet-i Muhammed’in müctehidlerinin şer’î (dînî) amelî bir mesele hakkında ittifak etmeleridir.
Kıyâs-ı fukahâ: Bir hâdisenin kitap, sünnet ve icmâ-ı ümmetle sâbit olan hükmünü; aynı illete dayandırarak o hâdisenin tam benzerinde de içtihad yolu ile isbât etmekten ibârettir.