Büyük hadîs âlimlerinden ve hicretin üçüncü asrında yaşamış olan Yakup bin Süfyan el-Fesevi (rh.) şöyle anlatıyor:
Ömrümün otuz senesini hadîs öğrenmek için yolculuklarda geçirdim. Yine bir yolculuğum esnasında harçlığım iyice azalmıştı. (Harçlığım bitmeden Resûlullâh’ın kalan hadîslerini öğrenmek ve vakit kazanmak için) Geceleri hadîsleri yazıyor, gündüzleri de onları okumaya devam ediyordum.
Bir gece, mum ışığı altında hadîsleri yazmak için oturdum. Mevsim kış idi. Bir anda gözlerime su iniverdi ve gözlerim görmez oldu.
Memleketimden ayrı kalacağım ve ilimden mahrum olacağım için kendime ağlamaya başladım.
Derken uyku bastırdı ve uyuyakaldım. Rüyamda Peygamber Efendimiz (s.a.v.)i gördüm.
Bana “Ey Yakup! Neden ağladın?” buyurdular.
Ben de “Yâ Resûlallah! Gözlerimi kaybettim. İlimden mahrum olacağım için ağlıyorum.” dedim.
Bana yaklaş, buyurdular.
Ben de yaklaştım. Bir şeyler okuyarak ellerini gözlerime sürdüler.
Bir müddet sonra uyandım. Artık görebiliyordum. Hemen dersimi aldım ve yazmaya devam ettim.
GAYRET VE HİMMET
Mayıs 11, 2012