HABBÂB BİN ERET RADIYALLÂHÜ ANH
Habbâb bin Eret radıyallâhü anh, ilk Müslümanlardan ve Medîne-i Münevvere’ye ilk hicret edenlerdendir. Müslüman olduğunu ilan etmesi üzerine, müşrikler tarafından şiddetli eziyetlere maruz kalmıştır.
Habbâb (r.a.), demirci idi. Kendisini köle olarak satın alan Ümmü Enmar, bir demir parçasını ateşte kızdırıp onu, Habbâb (r.a.) Hazretlerinin başına yapıştırarak işkence ederdi. Bir gün Habbâb (r.a.), Resûlullah (s.a.v.) Efendimize gelerek çektiği sıkıntıları arz etti. Resûlullah Efendimiz (s.a.v.), “Allâh’ım, Habbâb’a yardım et.” diye dua buyurdu. Habbâb’ın sahibi Ümmü Enmar, bir baş ağrısına tutuldu. Iztırabından inlemeye başladı. Kendisine, dağlanmayı ilaç olarak tavsiye ettiler. Bu sebeple Habbâb’a (r.a.) emreder, o da kızgın demir ile onun başını dağlardı.
Vefat ettiği hastalığı sırasında Ashâb-ı Kirâm’dan bir topluluk… ziyarete geldiler… Habbâb (r.a.) ağladı ve dedi ki: “…Bana bir topluluğu hatırlattınız… onlar, din uğurundaki hizmetlerinin sevabını âhirette almak üzere, dünyada hiçbir mükâfât görmeden gittiler. Ben ise onlardan sonraya kaldım, amellerimin karşılığının dünyada verilmiş olmasından korkuyorum.”
Kabâtî cinsi kumaştan kefenini göstererek ağladı ve dedi ki: Peygamber Efendimizin amcası Hz. Hamza’nın kefeni, bir hırkadan ibâret idi ki onu ayaklarına uzatsalar başı, başına çekseler ayakları açıkta kalıyordu. Nihâyet onu, başına uzattılar, ayakları üzerine de ızhîr cinsi bir ot koydular… Şimdi ise evimin şu köşesindeki sandıkta kırk bin dirhem var. Yaptığımız hizmetlerin karşılığının dünyada iken verilmiş olmasından korkuyorum.
Kapanış Değerlendirmesi:
Bugünkü Hadis-i Şerif, dünyadaki eziyetlerin günahlara kefaret olduğunu müjdelemişti. Habbâb (r.a.) bu eziyetleri en ağır şekilde yaşadı. Ancak o, sonradan kavuştuğu dünya nimetlerini görünce, “Acaba amellerimin karşılığını dünyada mı aldım?” diye korkarak ağladı. İşte sahabi efendilerimizin ahiret endişesi ve dünyaya bakışı böyleydi.