Nafaka; bir insanın ailesine sarf ve infâk ettiği yiyecek, içecek, giyecek ve kalacak yerdir.
Fakir olan anne babanın nafakalarını temin etmesi, zengin veya çalışmaya gücü yeten kişi üzerine vaciptir.
Nafakalarını temin husûsunda itibar, cüziyyete (yani evlat olmaya) göre belirlenir. Bu husûsta erkek ve kız evlatlar müsâvîdir. Her birisi üzerine müsâvî olarak vacip olur. Mesela bir kimsenin, bir oğlu ile bir kızı olsa nafakalarını bu evlatlar müsâvî şekilde temin ederler.
Evlat fakir olduğu takdirde, anne babanın nafakalarını temine zorlanamaz. Fakat baba, çalışmaya gücü yetmeyecek derecede âciz olsa, evlatları fakir bile olsa onları kendi ailelerine dâhil ederek infakta bulunmaları gerekir. Zira üç-dört kişiye yeten, dört-beş kişiye de yeter.
Evlatların, günlük ihtiyaçlarından fazlasını kazandıkları takdirde, kazandıklarının fazlası ile fakir olan anne babalarına infakta bulunmaları icap eder. Eğer evlatlar, ancak günlük yiyeceklerini temin edebiliyorlarsa ayrıca infakta bulunmayıp anne babasına da kendi aileleri ile beraber yedirmeye mecbur kılınırlar. Zira onları tamamen terk etmek, zâyi olmalarına sebep olur.