Bir gün Gazneli Devleti’nin hükümdarı Sultan Mahmûd, Harkân’a uğrayıp Ebu’l-Hasan Harkânî (k.s.) Hazretlerini ziyarete gitmişti. Uzun bir sohbetten sonra Sultan Mahmûd “Bana nasihat ediniz.” dedi. Ebu’l-Hasan-ı Harkânî (k.s.) Hazretleri:
“Şu dört şeye dikkat et: Takvâ sahibi olmaya, namazını cemâatle kılmaya, cömert olmaya ve Allâhü Teâlâ’nın yarattıklarına şefkat göstermeye.” buyurdu.
Sultan Mahmûd ‘Bana dua ediniz’ deyince: “Her gün sana dua ediyorum ve ‘Allâh’ım! Bütün müminleri mağfiret et’ diyorum” dedi. Evet, ama ben husûsî dua istiyorum, deyince ‘Allâh’ım! Mahmûd’un âkıbetini mahmûd (hayırla övülmüş) kıl’ diye dua buyurdu.
Sultan, Ebu’l-Hasan Hazretlerinden kendisine bir hatıra vermesini istedi. O da yâdigar olmak üzere bir gömleğini verdi. Sultan Mahmûd kalkıp gidecekken, Ebu’l-Hasan (k.s.) Hazretleri de ayağa kalktı. Bunun üzerine Sultan, “İlk geldiğimde hiç iltifat etmemiştiniz. Şimdi ayağa kalkıyorsunuz. O hâl ne idi, bu ikram nedir?” dedi. Ebu’l-Hasan Hazretleri, “Sen gelirken, saltanat gururu içinde beni imtihan etmek için geldin. Bundan dolayı ilk geldiğinde kalkmadım. Şimdi ise bir derviş hâli içinde gittiğin için kalkıyorum.” buyurdular.
Gazneli Mahmûd, huzurdan ayrılıp Hindistan’a; Budistlerin tapındıkları Sümenât putunun bulunduğu yere sefere çıktı. Muharebe esnasında Müslümanlar zorda kalınca Sultan Mahmûd, Ebu’l-Hasan Hazretlerinin verdiği gömleği alıp “Yâ Rabbi! Şu gömleğin sahibi Ebu’l-Hasan Hazretleri hürmetine ordumu muzaffer kıl.” diye dua edip yalvarınca Horasan tarafından bir toz fırtınası geldi. Küffâr ordusu birbirini kırdı, Müslümanlar muzaffer oldular. Daha sonra Sultan Mahmûd rüyasında Ebu’l-Hasan Hazretlerini gördü. “Ey Mahmûd! Sen o anda, Allâhü Teâlâ’dan, küffârın Müslüman olmasını isteseydin, Allâh’ın izniyle hepsi Müslüman olurlardı.” buyurdular. (Silsile-i Sâdât-ı Nakşibendiyye, Fazilet Neşriyat)