Dinimizde ana-babaya hizmet ve hürmete son derece ehemmiyet verilmiştir. Allâhü Teâlâ, İsrâ Sûresi’nin 23. âyet-i kerîmesinde şöyle buyurdu –meâlen-:
“Rabb’in katî olarak ancak kendisine ibadet etmenizi ve ana babaya iyilik yapmanızı emretti. Senin yanında onlardan biri veya ikisi de ihtiyarlık çağına gelirse sakın onlara ‘Öf’ -bile- deme ve onları azarlama, ikisine de güzel söz söyle.”
Resûlullah Efendimiz sallallâhü aleyhi ve sellem buyurdular:
“Bir kimse, ana babasının yüzüne şefkat ve merhametle bakarsa onun bakışından dolayı, bir makbul ve mebrûr (nafile) hac sevabı yazılır.”
“Kim ana-babasını razı ederse muhakkak Allâhü Teâlâ’yı razı etmiş olur. Kim de ana-babasını öfkelendirirse muhakkak Allâhü Teâlâ’yı gadablandırmış olur.”
Silsile-i Sâdât-ı Nakşibendiyye’nin altıncı halkası olan Ebu’l-Hasan-ı Harkânî (k.s.) Hazretleri anlattılar:
İki kardeş vardı. Bu kardeşler, aralarında anlaşmışlardı: Bir gece birisi yaşlı olan annesine hizmet edip diğeri ibadetle meşgul olacak; diğer gece de hizmet eden ibadetle, ibadet eden de annesine hizmetle meşgul olacaktı.
Bir gece kardeşlerden biri Allâhü Teâlâ’ya ibadetle meşgul oldu ve bu ibadetinden çok büyük manevî lezzet duydu.
Ertesi gece kardeşinden ibadet sırasını kendisine vermesini istedi, kardeşi de kabul etti. O gece, yine ibadetle meşgul iken secdede uyuyakaldı. Rüyasında gaipten, “Allâhü Teâlâ, kardeşini affetti. Onun bereketine seni de affetti.” denildiğini işitti. O, ibadetle meşgul olan zât: “Yâ Rabbi! Ama ben sana hizmet ediyorum, kardeşim ise anneme hizmet ediyor” deyince “Evet, sen hizmete ihtiyacı olmayan birine hizmet ediyorsun, kardeşin ise hizmete muhtaç olan annene hizmet ediyor.” denildi.