Lokman Hakîm marangozluk yapan Habeşli bir köle iken efendisi:
“Bana bir koyun kes ve koyunun en temiz iki âzâsını getir.” dedi.
Lokman Hakîm bir koyun kesti ve koyunun diliyle kalbini getirdi.
“Bundan daha temizi yok muydu?” diye sordu.
“Hayır” diye cevap verip sustu. Bir zaman sonra: “Bana bir koyun daha kes ve en kötü iki azasını getir.” dedi.
Bir koyun daha kesti ve önceki gibi dilini ve kalbini getirdi. “Ben sana en temiz iki azasını getir dedim. Dilini ve kalbini getirdin. Sonra en kötü iki azasını getir, dedim. Yine dilini ve kalbini getirdin.” deyince Lokman Hakîm şöyle cevap verdi:
“Bu ikisi temiz olduğu zaman bunlardan daha güzel hiçbir şey yoktur, kötü olduğu zaman da bunlardan daha kötü hiçbir şey yoktur.” (Musarreî-i İbr-i Ebî Şeybe)