Bir işte acele etmeyip düşünerek hareket etmeye te-ennî denir. Teennînin zıttı acele etmek yani bir şeyi zamanından önce elde etmeğe çalışmaktır. Vakti gelen hayırlı bir iş için teennîye (yavaş davranmaya) gerek yoktur. Fakat henüz zamanı gelmeyen bir iş için acele eden pişman olur. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir hadîs-i şerîflerinde “Teennî Rahman’dan, acele ise Şeytan’dandır.” buyurmuştur. Diğer bir hadîs-i şerîfte de “Âhiret işi müstesna, her işte yavaş ve tedbirli davranmak hayırlıdır.” buyrulmuştur.
İnsan, âkıbetini güzelce takdir edemediği bir işe başlayacağı zaman acele etmemeli, onu güzelce düşünmelidir. Tâ ki, Allahü Teâlâ ona hayırlısını nasip buyursun. Bir hadîs-i şerîfte “Bir iş yapmak isteyince teennî ile hareket et. Tâ ki, Allahü Teâlâ sana ondan bir çıkış yolu göstersin.” buyurulmuştur. Yapılacak işlerde istişâre de mühimdir. Müşâvere (danışma), bir işin hayırlı olup olmadığını anlamak için işin ehli, ile görüşüp fikirlerini almaktır. Müşâvere sünnettir. İnsan müşâvere neticesinde, bilmediği ve hatırına gelmeyen şeyleri öğrenir, tedbirli olarak hareket etmiş olur. Yalnız kendi fikri ile hareket eden, çok kez pişman olur. Bir hadîs-i şerîfte: “Müşâvere eden zarar görmemiştir.” buyurulmuştur.
Ancak kendisine danışılacak kimse, doğru sözlü, tecrübeli, danışılan iş üzerinde bilgili, hiddet ve gurur gibi hallerden uzak olmalı, kanâatini olduğu gibi söylemekten çekinmemelidir.
İşlerini basiretle ve anlayarak yapmalı, ihtiyatlı ve tedbirli davranmalı, neticesi bilinmeyen şeylere hemen atılmamalıdır. İhtiyatlı ve tedbirli hareket edenler pişmanlık duymazlar. Bununla beraber ihtiyatlı bulunmak, bazan kuruntulardan da ileri gelir. Dikkat etmeli, vehme ve kuruntuya düşmemelidir.