Resûlullah Efendimiz (s.a.v.), Allah ile kullar arasındaki vazifesini noksansız ifâ ederek dünyadan ayrılmıştır. Onun peygamberliği yalnız bir kavme değil, bütün insanlara ve cinlere şâmil idi. Hayatında İslâmiyet henüz bütün insanlara tebliğ edilemediği için bu vazifenin devamı Müslümanlara kalmıştı. Müslümanlar Müslüman olmayanlara İslâm dinini tebliğ ederler. Neticede Müslümanlığı kabul ederlerse dinde kardeş olurlar. Etmezlerse kendileri bilirler. Zorla Müslüman yapmak yoktur, işte “Dinde zorlama yoktur…” meâlindeki (Bakara Sûresi, 256.) âyet-i kerîmesi de bu hakikati bildirir.
Müslümanlıkta cihad etmek, İslâmiyet’i düşmanlarına karşı müdafaa ve fitnelerin ortaya çıkmasına meydan vermemek, İslâmiyet’in yüceliğini cihana ulaştırmak ve düşmanların hücumundan İslâm ülkelerini korumak içindir. Yoksa başka milletleri zorla İslâmiyet’i kabul etmeye sevk için değildir. Müslümanlıkta zorlama bulunmadığı içindir ki, Müslümanlara mağlûp olan milletler, yine kendi dinlerini muhafaza edegelmişlerdir. Hiç biri zorla İslâmiyet’e sokulmamış, hiçbirinin vicdan hürriyetine aslâ müdahale edilmemiştir.
Peygamberlerin sözlerinden, ilâhî kitaplarda yazılanlardan dolayı ve Cenâb-ı Hakk’ın varlığına bütün kâinatın şahadet edip durmasından ötürü hakikat ortaya çıkmıştır. Her akıllı insan, bunu düşünüp tasdik edebilir. Artık zorlamaya lüzum yoktur. Herkes geleceğini düşünmeli, dinsizlik yüzünden uğrayacağı uhrevî cezayı nazara almalı, zorlamaya hacet kalmaksızın kendi rızasıyla, temiz kanaatiyle İslâm dinini kabul etmelidir. Aksi takdirde âkıbetini kendisi düşünsün. Bakara Sûresi’nin, 256. Âyet-i kerîmesinde (meâlen) “…Artık her kim Allâhü Teâlâ’ya iman ederse o muhakkak en sağlam bir kulpa yapışmış olur…” buyrulmaktadır. Yani bu halde hakikî bir dine sarılmış, ezelî, ebedî ve bir olan Allâhü Teâlâ’nın ulûhiyetini tasdik ederek kendi geleceğini temin eylemiş, tehlikelerden kendisini kurtarmış olur.