Meşhûr Seyyâh İbn-i Batûta (1304-1369), Seyâhatnâmesi’nde der ki:
Dimaşk (Şam)’da pek çok vakıf vardır ki bunların çeşitlerini ve gelirlerini saymak imkânsızdır. Bu vakıflardan bazıları şunlardır:
Hacca gitmeye gücü yetmeyenler için vakıflar: Fakirlere Beytullâh’ı ziyârete yetecek meblağ verilir.
Fakir âile kızlarına çeyiz vakfı.
Esirleri esâretten kurtaran vakıf.
Ebnâ-i sebîle (yolda kalmışlara) yardım vakfı: Yiyecek ve giyecekleri ile memleketlerine varıncaya kadar lâzım olan harçlık verilir.
Yolları düzeltme ve taş döşeme vakfı. Dimaşk sokaklarının her iki tarafında yaya kaldırımı vardır.
Bunlardan başka diğer hayır işlerine mahsus birçok vakıflar vardır.
Bir gün Dimaşk’ın bir sokağından geçerken, bir küçük köle gördüm. Elindeki sahan dedikleri porselen bir tabak düştü, kırıldı. İnsanlar etrâfına toplandı. İçlerinden biri:
“Tabağın parçalarını topla ve kap-kacak vakfına götür” dedi. Köle, topladıktan sonra, o adamla birlikte vakfa gitti, parçaları gösterdi. Vakıf memuru ona kırılmış olan tabağın aynını satın alacak kadar para verdi.
Bu ne güzel bir iştir. Çünkü; kölenin efendisi tabağın kırılmasından dolayı onu ya dövecek veyahut azarlayacak, kalbini de kıracaktı. Gönül almaya sebep olan böyle hayırlı işler için gayret gösterenleri Cenâb-ı Hak hayırla mükâfâtlandırsın.