Hazret-i Resûl-i ekremin ‘s.a.v.’ huzûr-ı ÅŸerîflerinde oturan, KureyÅŸ hâtunlarından birisi, yüksek ses ile konuÅŸurken, hazret-i Ömer ‘r.a.’ gelip, içeri girmeÄŸe izin taleb etdi. Hâtunlar kalkıp, sür’atle perde arkasına çekildiler. Hazret-i Ömere ‘r.a.’ izin verilip, içeri girdi. Bakdı ki, hazret-i Resûl-i ekrem ‘s.a.v.’ gülüyordu.
Ömer ‘r.a.’ dedi ki,
– Allahü teâlâ hazretleri mubârek diÅŸlerini güldürsün, yâ Resûlallah! Neden dolayı gülersiniz.
Server-i kâinât hazretleri buyurdular ki,
– Bu hâtunlara hayret etdim ki, benim yanımda idiler. Ne vakt ki senin sesini iÅŸitdiler, kaçıp, perde arkasına girdiler.
Hazret-i Ömer ‘r.a.’ dedi ki:
– Yâ kadınlar! Beni görünce, Resûlullahın huzûrunda olduÄŸunuz hâlde, niçin korkup, kaçdınız. Onun huzûrunda râhat oturup, korkmuyorsunuz!
Hâtunlar, perde arkasından dediler ki,
– Yâ Ömer! Sen yaratılışda ÅŸiddetli ve gadablısın.
Server-i kâinât buyurdular ki;
– Ey Hattâb oÄŸlu! Sen sözünden ferâgat et! Varlığım yed-i kudretinde olan Allahü teâlâya yemîn ederim ki, ÅŸeytân yolda sana rastlasa, o yolu bırakıp, baÅŸka yola sapar, yolunu deÄŸiÅŸdirir.
[Peygamberimizin ‘s.a.v.’ kadınlar ile oturması hicâb âyeti gelmeden evvel idi. Hicâb âyeti gelince, kadınlar ile bir arada oturmadı.]
Kaynak:
Menakıb-i Çihar Yar-i Güzin