Peygamber Efendimizin Ashâbından ve Ensâr’dan olan Ubâde bin Sâmit hazretleri vefât edeceği vakit döşeğinin evin avlusuna çıkarılmasını emretti. Sonra bütün köle ve hizmetkârlarının, komşularının ve ahbâbının toplanmasını istedi.
Hepsi yanına toplandıktan sonra dedi ki:
“Muhakkak şu günümü, dünyada geçirdiğim son gün ve âhiret gecelerimden ilki olarak görüyorum. Bilmiyorum, belki elimle yahut dilimle sizi üzmüş olabilirim. Ubâde’nin nefsi kudretinde olan Allâh hakkı için bu, kıyâmette kısâsı îcâb ettirir. Şimdi rûhum bedenimden ayrılmadan önce sizden hanginizin üzerimde böyle bir hakkı varsa hemen benden hakkını almasını her birinizden ısrarla istiyorum.”
Orada bulunanlar:
“Sen ancak bizim için bir baba ve terbiye edici hoca idin” dediler. Birisi de:
“Hiçbir hizmetkâra aslâ kötü söz söylemediniz.” dedi.
Bunun üzerine:
“Haklarınızı bağışladınız mı?” deyince “Evet” dediler. O da:
“Allâh’ım şâhid ol” dedi…