Enes Bin Mâlik (r.a.) buyurdular:
“Şu yedi kişinin, öldükten sonra da amel defterine sevap yazılır.
1- Mescid yaptıran kimse: Orada namaz kılındığı müddetçe kendisine sevap yazılır.
2- Su kanalı yaptıran kimse: Kanaldan su aktığı, insanlar da içtiği ve faydalandığı müddetçe kendisine sevap yazılır.
3- Kur’ân-ı Kerîm’i güzelce yazan kimse: Kur’ân-ı Kerîm okunduğu müddetçe kendisine sevap yazılır.
4- Su kuyusu açtıran; çeşme yapan kimse: Oradan su aktığı müddetçe kendisine sevap yazılır.
5- Ağaç diken kimse: Ondan insanlar ve hayvanlar istifade edip meyvesinden yedikleri müddetçe kendisine sevap yazılır.
6- İlim öğreten kimse: Öğrettiği ilimle amel edildiği müddetçe kendisine sevap yazılır.
7- Öldükten sonra kendisine istiğfar ve dua edecek bir evlat bırakan kimse: Evlat sâlih olup babası kendisine Kur’ân-ı Kerîm’i ve diğer ilimleri öğretse, çocuğun sevabından hiçbir şey eksilmeden aynı sevap babasına da verilir.
Ancak babası Kur’ân-ı Kerîm’i ve diğer ilimleri öğretmez de kötülüğü öğretirse çocuğa yazılan günahtan hiçbir şey eksilmeden aynı günah babasına da yazılır.