Resûlullâh Efendimiz (s.a.v.) buyurdular:
“Kime şu dört şey verilirse dört şeyden de mahrum bırakılmaz; o da verilir.”
Kime Allâhü Teâlâ’yı zikretmek nasib olursa Allâhü Teâlâ da onu rahmetiyle zikreder. Nitekim Cenâb-ı Hak “O halde beni zikrediniz ki sizi zikredeyim…” (Bakara Sûresi, âyet 152) buyurmuştur.
Kim Allâhü Teâlâ’ya duâ ederse; ona icâbeti ihsân eder (kulunun duâsını kabul eder.) Nitekim, “Hâlbuki Rabbiniz buyurdu; duâ edin, yalvarın ki bana, size karşılık vereyim.” (Mü’min Sûresi, âyet 60) buyurmuştur.
Kim de Allâhü Teâlâ’ya şükrederse; Allâh da ona olan nimetlerini artırır. Çünkü “…Celâlim hakkı için şükrederseniz elbette size artırırım…” (İbrahim Sûresi, âyet 7) buyurmuştur.
Kim Allâhü Teâlâ’ya istiğfâr ederse; Cenâb-ı Hak mağfiretini ihsân eder (günahını bağışlar). Zira Allâhü Teâlâ “…Rabbinizin mağfiretini isteyin, çünkü o çok bağışlayıcıdır.” (Nûh Sûresi, âyet 10) buyurmuştur.
İmam Kuşeyrî, ‘Tahbîr’ kitabında şu kıssayı nakletmiştir:
Bir genç ne kadar günah varsa hepsini işlerdi. Nihayet hastalandı. Komşularından hiç kimse ziyaretine gelmedi. O da birisini çağırdı ve ona:
“Komşularım hayatımda iken benden eziyet gördüler. Bilirim ki kabristandaki komşularım da etrafımda olmaları sebebiyle benden eziyet görecekler. Öldüğümde beni şu evimin bir köşesine defnediniz” diye vasiyet etti.
Adam öldükten sonra onu rüyada güzel bir halde gördüler.
“Allâhü Teâlâ sana nasıl muâmele eyledi” diye sual ettiler.
“Bana, ‘Kulum, insanlar senden yüz çevirdiler. Fakat ben senden yüz çevirmem, buyurdu ve rahmetiyle muâmele eyledi” dedi.
Bu kıssadan hisse şudur ki bu kul günah ve kusurlarını itiraf etti ve kendini hakir gördü ve her şeyiyle Allâhü Teâlâ’ya yönelince Allâhü Teâlâ da ona mağfiret ve rahmetiyle muâmele eyledi. O’nun suçunu, günahlarını bağışlad›, ayıplarını örttü.