قَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: اَلنُّجُومُ أَمَنَةٌ لِلسَّمَاءِ فَإِذَا ذَهَبَتْ النُّجُومُ أَتَى السَّمَاءَ مَا تُوعَدُ وَأَنَا أَمَنَةٌ لِأَصْحَابِي فَإِذَا ذَهَبْتُ أَتَى أَصْحَابِي مَا يُوعَدُونَ وَأَصْحَابِي أَمَنَةٌ لِأُمَّتِي فَإِذَا ذَهَبَ أَصْحَابِي أَتَى أُمَّتِي مَا يُوعَدُونَ. (م)“Yıldızlar gök için emniyettir. Yıldızlar söndüğü zaman göğe vaad edilen (kıyâmet) gelir. Ben ashâbım için emniyetim. Ben gittiğim zaman ashâbıma vaad edilen (fitneler) gelir. Ashabım da ümmetim için emniyettir. Ashabım gittiği zaman ümmetime vaad olundukları (bid’atler, fitneler vs.) gelir.”(Hadîs-i Şerîf, Sahih-i Müslim)