Kâbe-i Muazzama, Allâhü Teâlâ’nın emri ile İbrahim aleyhisselamın Mekke-i Mükerreme şehrinde yapmış olduğu dört köşeli, yüksek, mübarek bir binanın bulunduğu mukaddes bir mevkidir. Burası, bütün Müslümanların kıblesidir. Bu kıbleye “Beytullah, Beyt-i Muazzam” ismi de verilmiştir.
Kâbe-i Muazzama, “Harem-i Şerif ve Mescid-i Haram” denilen büyük bir camii şerifin ortasında bulunmaktadır. Caminin dokuz minaresi, birçok kapıları ve minberi, zemzem kuyusu ve İbrahim Aleyhisselamın makamı vardır.
Haccın rükünlerinden biri de Kâbe-i Muazzama’yı ziyaret tavafı yapmaktır.
Kâbe-i Muazzama’yı ziyaret tavafı, Arafat’ta vakfeden sonra Kâbe-i Muazzama’nın etrafında yedi defa tavaftan ibarettir. Ziyaret tavafının vakti, Kurban Bayramının ilk günü tulu’-i fecir (sabah namazı) vaktinden başlayarak ömrün son gününe kadar uzayan bir müddetin herhangi bir cüz’ü; kısmıdır, bu cüz’de yapılacak bir tavaf ile Hac farizası tamamlanmış olur.
Tavaf; arş-ı ilahi etrafında dolaşan meleklerin hallerine benzeyen bir nev’i namazdır.
Kâbe-i Muazzama bu şühûd âleminde, gayb ve melekût âlemindeki rubûbiyet makamının bir zâhiri misalidir. Bu maddi beytin çevresinde bedenî hareketler, melekût âlemindeki arş-ı kudretin etrafında yapılan ruhanî hareketlerin birer rumuzudur.
Gerek tavafa başlarken ve gerek tavaf esnasında Hacer-i Esved’in önüne geldikçe ona dönülür, namazda durur gibi tekbir ve tehlil ile eller kaldırılıp bu mübarek taşa sürülür ve mümkün ise öpülür. Bunlar mümkün olmayınca karşıdan el sürmek işareti yapılır. Buna “istilam: selâmlamak” denilmektedir.
Hacer-i Esved’e böyle el koymak, Hak Teâlâ Hazretleri ile ibadet ve taat hususunda ahitleşmenin ve bu ahde vefa edileceğinin bir remzi; işaretidir.