Abbasî Halîfelerinden Me’mûn vezirinde bulunmasını istediği vasıfları şöyle sıralamıştır.
“İşlerimin idaresi için bir adam isterim ki hayırlı ve övülen hasletleri şahsında toplasın, edepli, terbiyeli, tecrübeli ve isabetli görüş sahibi olsun.
Kendisine emanet edilen sırları muhafaza etsin, emin olsun, uhdesine verilen mühim işlerin yapılmasında gayretli olsun.
Hilmi (yumuşak huyluluğu) ile sükût etsin, ilmiyle konuşsun; ufak işaretten anlasın, işinde tedbirli, âlimlerin vakarına, akıllıların tevazuuna, zekîlerin ve fakihlerin anlayışına sahip olsun.
Kendisine ihsan olundukça şükreden, eziyet olundukça sabreden olsun.
Mahrumiyete sebep olacak şeylere vaktini harcamayıp, güzel ifadesi ve tatlı dili ile insanların kalbini kazansın.”
Nehcu’s-sulûk kitabının yazarı Ebu’n-Necîb der ki: “Bu sıfatların tamamı kendisinde bulunan idareci gerçi az bulunur ama bu sıfatlar bulunan idarecinin olduğu yerde huzur ve refah olur; tedbir ve siyâseti tam olur. Bu sıfatlar bir idarecide ne kadar noksan bulunursa, idaresindeki insanlar ve işler de o derece bozuk olur.”