“Rasûlullâh’ın (s.a.v.) huzurlarına Hevâzin kabilesinden birtakım esirler gelmişti. Bunların içinde çocuğunu kaybetmiş bir kadın vardı. Gördüğü çocukları emziriyordu. Bu kadın esirler arasında çocuğunu bulunca hemen alıp sînesine bastı ve derin bir şefkatle çocuğunu emzirmeye başladı.
Bu yüksek şefkat levhasını görünce Rasûlullah (s.a.v.) bize: “Şu kadının çocuğunu ateşe atacağını zanneder, atacağına ihtimal verir misiniz?” dedi. Biz de “Hayır, atmamaya gücü yettikçe atmaz.” dedik. Rasûlullah (s.a.v.):
“İşte, Allâhü Teâlâ kullarına, bu kadının çocuğuna şefkatinden daha merhametlidir.” buyurdular.