Resûlullah sallallâhu aleyhi vesellemin hicretinin dokuzuncu senesi (M. 630) idi. Romalıların Şam’da İslâm aleyhine büyük bir ordu hazırlamış oldukları haberi üzerine Resûl-i Ekrem Efendimiz (s.a.v.) otuz bin kişilik bir ordu ile Medîne-i Münevvere’den çıktı, Tebük’e kadar vardı. Yirmi gün kadar orada kaldı, fakat düşmandan hiçbir hareket görülmedi. Artık Şam’a kadar gitmeyip Medîne-i Münevvere’ye döndüler.
Tebük seferi esnasında Medîne’de kıtlık vardı, İslâm ordusu güçlükle teçhiz edildi, bu cihetle bu orduya Ceyşü’l-Usre (Zorluk ordusu) denilmiştir. Bu orduya İslâm zenginleri, hattâ fakirleri bile yardıma koşmuşlardı. Birçok kadınlar küpelerini, bileziklerini, mücevherlerini teberru ettiler.
Hz. Sıddîk (r.a.) bütün servetini getirip Resûl-i Ekrem’e (s.a.v.) teslim etti, Hz. Ömer (r.a.) malının yarısını verdi, Hz. Osman (r.a.) Şam’a göndermek üzere hazırlamış olduğu bir ticâret kafilesini tamamen bağışladı. İşte bunlar, bizler için hak yolunda birer fedakârlık nümûnesidir.
Tebük seferi esnasında bazı kabileler ile münafıklardan birçokları birer bahane ile geri kalmışlardı. Münafıklar “Böyle sıcak bir mevsimde yola çıkılır mı? Muhammed -aleyhissalâtü vesselam- Roma devletini oyuncak mı sanıyor?.” diye insanlara korku, dehşet veriyorlardı.
Tebük seferinden harp edilmeksizin dönülmüştü. Fakat bu seferin birçok fâideleri görülmüştür. Müslümanların koca bir Roma imparatorluğuna böyle meydan okuması herkese dehşet verdi. Birçok belde hâkimleri müslümanlara cizye nâmıyla vergi vermeyi kabul ettiler. Yemen’den, Necid’den ve sâir taraflardan birçok kabileler müslüman olmak üzere Medîne-i Münevvere’ye elçiler gönderdiler. Artık Arabistan’da İslâm’a karşı durabilecek bir kuvvet kalmamıştı.