Seyyidü’l-Mürselîn Efendimiz (s.a.v.) gerek fıtrî ve gerek dinî haya ve edep bakımından da bütün insanlardan üstün yaratılmış idi. Kendisinde tecellî eden hayânın kemâlinden dolayı hiçbir kimsenin sözünü kesmez, yüzüne uzun uzadıya bakmazdı.
Utanılacak veya çirkin görülecek şeyleri açıkça söylemeyip kinaye yoluyla beyân buyururdu. Bir kimsenin hoşuna gitmeyen birşey yaptığını işitince “Filan kimse neden öyle yapmış?” demez, “Bazı kimseler neden şöyle yapıyor?” demekle iktifa buyururdu.
Ashâb-ı kiramdan bir zât pek ziyâde hayâlı olduğundan dolayı arkadaşı kendisine sitem etmek istemişler. Resûl-i Ekrem Hazretleri “Onu hâline bırakınız, çünkü hayâ imandandır.” buyurmuşlardır.