Fahr-i Âlem Muhammed Mustafa (s.a.v.), yaratılış bakımından ve ahlakça insanların en mükemmeli idi. Bütün peygamberler (aleyhimüsselâm) âzâları tamam ve güzel yüzlü olup, Muhammed Mustafa onların en güzeli idi.
Mübârek cismi güzel, bütün âzâsı mütenâsib, alnı göğsü iki omuzlarının arası ve avuçları geniş, boynu uzun ve düzgün ve gümüş gibi saf, omuzları ve bâzuları iri, bilekleri uzun, parmakları uzunca idi. Mübârek karnı göğsüyle beraber olup şişman değil idi. Uzuna yakın orta boylu, güçlü kuvvetli idi. Mübârek cildi ise ipekten yumuşaktı. Hilâl kaşlı, çekme burunlu, az değirmi çehreli idi. Kirpikleri uzun, gözleri kara, iki kaşının arası açık idi.
Mübârek tenleri ise gül gibi kırmızıya meyilli, beyaz, nûrânî ve berrak olup mübârek yüzünde nûr parlar idi. Dişleri inci gibi latîf ve parlak olup konuşurken ön dişlerinden nûr saçılırdı. Saçları ne pek kıvrık, ne de pek düz idi. Sakalı ise sık olup bir tutamdan ziyâdesini keserdi. Vefâtlarında başında biraz ve sakalında yirmi kadar beyaz kıl var idi.
Cismi nazîf, kokusu latîf idi. Teni ve teri en güzel kokulardan âlâ kokardı. Bir kimse onunla musâfaha etse bütün gün onun güzel ve hoş kokusunu duyardı. Mübârek eliyle bir çocuğun başını okşasa o çocuk, diğer çocuklar arasında belli olur idi.
Sünnetli ve göbeği kesik olarak doğmuş idi.
Pek uzaktan işitir ve kimsenin göremeyeceği mesâfeden görür idi. Sürat ve sühûlet (kolaylık) ile yürür, lâkin yanında gidenler ne kadar sürat etseler de geri kalırlardı.
Kimseye fenâ söz söylemez ve kimsenin sözünü kesmez idi. Heybetli ve vakarlı idi. Hizmetkârlarını pek hoş tutar, kendisi ne yer ve ne giyerse onlara da onu yedirir ve onu giydirirdi.
Cömert ve kerîm, şefkatli ve merhametli, cesûr ve yumuşak idi. Vaadinde sâbit, sözünde sâdık ve her türlü medh ü senâya lâyık idi.
Yemede, giymede zarûret miktarıyla iktifâ eder, karnı doyuncaya kadar yemezdi. Ehl-i Beyti’nin ekseriya yedikleri arpa ekmeği yahut hurma idi. Sallallâhü Teâlâ aleyhi ve alâ âlihî ve ashâbihî.