Hadîs-i şerîfler, Kur’ân-ı Kerîm’den sonra İslam dininin temel kaynaklarının ikincisidir. İmâm-ı Buhârî (rh.), Resulullah’ın üçyüz bin hadîsini ezbere bilen ve Kütübü Sitte’nin birincisi olan Sahîh-i Buhârî’yi telif eden, İslâm tarihinin ender şahsiyetlerinden biridir. İmâm-ı Buhârî (rh.), aynı zamanda da fakîh idi.
İmâm-ı Buhârî, 13 Şevval 194 yılında Cuma namazından sonra Buhârâ’da doğdu. İsmi Muhammed b. İsmail bin İbrahim olup kaynaklarda Ebû Abdullah künyesiyle de zikredilir. Hadîs ilminde otorite olup Buhârâlı olduğu için Buhârî diye meşhur oldu.
İmâm-ı Buhârî, henüz küçük yaşta iken hadîs âlimlerinden olan babası İsmail b. İbrahim bir hastalıktan dolayı vefat edince, kardeşi Ahmed ile yetim kalmıştı. Babası, kendilerine helâlinden bir servet bırakmıştı. Vefat etmeden önce kendisini ziyarete gelen Ahmed b. Hafs’a “Malımın içinde ne haram olan, ne de haram şüphesi olan bir dirhem bir şey olduğunu zannetmiyorum.” demişti.
İmâm-ı Buhârî’nin küçük yaşta gözleri görmez olmuştu. Bir gün annesi, rüyasında, Hz. İbrahim’i (a.s.) görmüş ve “Ey kadın! Çok dua ettiğin ve gözyaşı döktüğün için Allâhü Teâlâ oğlunun gözlerini iyileştirdi.” demiş. Sabahleyin baktıklarında İmâm-ı Buhârî’nin gözleri görmeye başlamıştı.
İmâm-ı Buhârî (rh.), Ramazan-ı Şerîf’in son günü, yatsı namazından sonra H. 256 (M. 870) yılında 62 yaşında iken âhirete irtihal ettiler. Ramazan bayramının birinci günü öğle namazından sonra Semerkand yakınlarındaki Hartenk’te defnedildi.
İmâm-ı Buhârî’nin mezarı bugün Hartenk’te bir imâret avlusu içinde bulunmakta ve ziyaret edilmektedir.
İmâm-ı Buhârî’nin bir çok eseri vardır. Bazıları: 1- elCâmiu’s-sahîh (Sahîh-i Buhârî), 2- et-Târîhu’l-kebîr, 3- et-Târîhu’l-evsat, 4- et-Târihu’s-sağîr, 5- el-Edebü’l-müfred.