Müslümanların Medîne’ye gitmeye başlaması üzerine Mekke müşrikleri Peygamber Efendimiz’in de oraya gideceğini anladılar. Buna mâni olmak için toplandılar ve Resûl-i Ekremi öldürmek üzere bir gece hâne-i saadeti kuşattılar. Efendimiz, Hazreti Ali’yi kendi yatağına yatırdı ve üç gün sonra yola çıkıp Medine’ye gelmesini tenbih ettikten sonra gece evden çıktı.
Müşrikler, Resûlullah’ın çıkıp gittiğini ancak sabahleyin anladılar ve her tarafı aramaya başladılar. Peygamber Efendimiz, ertesi gün öğleüstü Hz. Ebû Bekir’in evine geldi ve birlikte Medîne’ye gideceklerini haber verdi. Gece vakti beraberce evden çıktılar. Sevr dağındaki mağaraya gidip üç gün üç gece orada gizlendiler.
Müşrikler, Resûl-i Ekrem (s.a.v.) ve Hz. Ebû Bekir‘in ayak izlerini sürerek mağaranın ağzına kadar geldilerse de orada bir örümcek ağ germiş olduğundan içeride kimse bulunacağına ihtimal vermeyip çekildiler. Hz. Ebû Bekir’in âzatlısı Âmir bin Füheyre dağın eteğine iki deve getirdi. Abdullah bin el-Uraykıt isminde bir de kılavuz buldu. Hz. Peygamber ve Ebû Bekir efendilerimiz develere bindiler, Medîne’ye doğru yola çıktılar.
Resûlullah’ın Mekke’den çıkıp Medîne’ye gitmesine Hicret ve bu hicret ile başlayan tarihe Hicrî Tarîh denir. Mekke müşrikleri Hazret-i Peygamberi diri yahut ölü olarak kendilerine getirene yüz deve vereceklerini vaad etmişlerdi.
Sürâka bin Malik, Resûlullah’a yaklaştığı sırada atının ayakları kumlara saplandı, kendisi de düşüp yuvarlandı. Bunun üzerine içine bir korku geldi ve Efendimizden eman diledi.
Birçok atlı ile Büreyde bin el-Husayb’da Resûlullah’ı tutup yakalamak üzere geldi. Fakat Hz. Peygamberi görüp onunla görüştüğü gibi îmana geldi ve başından sarığını çözüp kargısının ucuna bağladı. Peygamber Efendimiz’in yanında Kuba köyüne kadar bayraktarlık yaptı.