Cenâb-ı Hakk’ın benî beşere olan nimetlerinin en büyüğü; Hakk ve bâtılı anlamak ve bilmek, rızâsıyla adem-i rızâsını mûcib ahvâli fark ve temyîz eylemek, muktezâlarıyla amele muvaffak kılınmak hâssalarına, sıfatlarına mazhariyettir.
Bu öyle azîz ve celîl bir mazhariyettir ki ona nâiliyyet fenâ fillâh ve bekâ billâh hakîkatiyle tahakkuk etmedikçe sûret-peydâ olmaz. Bu hakîkate mazhar olamayan bi’l-umûm avâm ve havâssın hâli tam hakîkate isâbetten mahrûmdur. Çünki, ef’âl ve hareketleri -hakîkat-i fenâ ve bekâ ile adem-i tahakkukları sebebiyle- sûrete, zâhire maksûr ve mahsûr kalır. Bu haysiyetle her ne kadar fiillerinin ve amellerinin -bi-hasebi’l-merâtib- semerâtını görürler ise de hakîkat-i fenâ ve bekâ sâhibi olanların a’mâl ve ef’âline terettüb eden semerât ve netâyicin iktitâfına mazhariyetleri imkân hâricinde bulunur.
Mutlak a’mâl ve ef’âlin netîce ve semeresi âm için sûret-i edâsı müşterek olan a’mâl ile değil, âmillerin mertebeleri, dereceleri hasebiyledir. Aksi takdîrde peygamberlerin edâ ettikleri ibâdât ve hâiz bulundukları ma’rifetullâh ile, avâm ve havâssın edâ ettikleri ibâdâtın, mazhar oldukları ma’rifetullâhın semerât ve netâyici müsâvî olmak lâzım gelir ki; hılâf-ı vâki’ ve nefsi’l-emrdir. (Mektublar, S. H. Silistrevî)
CENÂB-I HAKK’IN BENÎ BEŞERE OLAN NİMETLERİNİN EN BÜYÜĞÜ
Eylül 17, 2012