Abdülkâdir Geylânî Hazretleri buyurdular:
“Ramazan ayı, safa ayıdır, vefa ayıdır. Zikredenlerin, sabredenlerin, sâdıkların ayıdır. Eğer Ramazan ayı, kalbinin ıslahına, Rabbine karşı isyan ve günahlardan arınmana, bedbahtlardan ve günahkârlardan uzak durmana tesir etmezse, kalbine başka ne tesir edebilir? Ve senden ne hayır beklenir? Senin eline ne geçer? Senden hangi kurtuluş umulur? Ey gâfil! Önüne gelen fırsat karşısında uyan.
İçinde bulunduğun uyku ve gaşetten uyan. Başına gelen bela ve sıkıntılara bak. Bu ayın kalan günlerini tevbe ve pişmanlıkla geçir, ihyâ et. İstiğfar ve ibadet ile bu aydan istifade et. Umulur ki sen Allah’ın rahmet ve şefkatine nail olanlardan olursun. Bu aya, gözyaşları dökerek veda et. Uğursuz nefsin için feryâd ve figân ile ağla. Nice oruç tutanlar vardır ki, bir daha oruç tutmak kendilerine nasib olmaz. Nice teravih namazı kılanlar vardır ki, bir daha teravih kılmak kendilerine nasib olmaz.
İşçinin ücreti işini bitirdiği zaman verilir. İşte biz de vazifemizi tamamladık. Orucumuz ve teravihimiz kabul mü olunacak, yoksa yüzümüze mi çarpılacak? Keşke bunu bilseydik. Bu yaptığımız amellerin kabul olunduğunu bilseydik de sevinseydik, kabul olunmadığını bilseydik de üzülseydik.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Nice oruç tutanlar vardır ki, orucundan onlara kalan sadece açlık ve susuzluktur. Nice (gece ibâdeti için) kalkanlar vardır ki, onların bu kalkıştan hisseleri (ancak) uykusuzluktur.” buyurmuştur.
Allah’ım! Bizleri, oruçları ve namazları kabul olunan, günahları sevablara tebdil olunan, rahmetinle cennetlerine girdirdiğin ve derecelerini yükselttiğin kullarından eyle. Âmin”