Resûlullah Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurdular:
“Bir topluluk arasında ganimet malına (Beytülmâl’e) hıyânet yayıldığı zaman Allâhü Teâlâ, onların kalplerine düşmanlarına karşı korku verir. (Zira malı, haksız yerden, helâl olmayan bir yoldan edinen kavimler, düşmanlarına mağlup olurlar da kendi malları, düşmanlarının ganimeti olur.)
Bir topluluk arasında zina yayıldığı zaman (salgın hastalık vesair gibi sebeplerle) ölümler muhakkak çoğalır.
Bir topluluk, ölçü ve tartıyı noksan yaparsa (hile ve aldatma yoluna giderlerse) onların elbette rızıkları kesilir (helâl rızık bulamazlar veya ellerindeki rızıkların bereketi kalmaz.)
Bir topluluk (içindeki hâkimler) haksız yere hüküm verdikleri zaman onların aralarında katil çoğalır. (Zira haksız yere hüküm veren, zulmetmiş olur. Zulüm, fesada, fesat ise harplere ve darplara sebep olur.)
Bir topluluk, verdikleri ahitlere hıyânet ettikleri zaman elbette düşmanları, onlar üzerine musallat kılınır.”
Hadîs-i şerîfte bildirilen âkıbetlere, bu fiilleri işleyenlerle beraber, işleyeni görüp de gücü yettiği hâlde menetmeyenler; gücü yetmediği hâlde kalbi ile onların yaptıklarına rızâ gösterenler de dâhildir. Zira Allâhü Teâlâ buyurdu ki -meâlen-: “Sizden önceki devirlerde (insanları) yeryüzünde fesat (çıkarmak)tan vazgeçirmeye çalışacak (onları helâkten kurtaracak) fazilet sahipleri bulunmalı değil miydi? (Onların) içinden (vazifelerini yaptıkları için) kurtardığımız (kimseler) pek azdır. Zalim olanlar ise yalnız kendilerine verilen refahın ardına düştüler, onlar günahkâr insanlardı.” (Hûd Sûresi, ayet 116)