Ahlâkı güzelleştirmek, gazap ve şehvetin mahv ve izalesiyle olur. “Mizaç ve tabiatın icabı olan bu şeyler, insandan ayrılmazlar…” diye deliller ileri sürmüşler ise de büyük âlimlerin beyanı üzere huy değişir. Değişmeseydi, ahlâkı değiştirmek hakkında dînî emirler vârid olmazdı. Mesela, “Ahlâkınızı güzelleştiriniz.” hadîs-i şerîfi buyurulmaz idi. Çünkü emir ve teklif, yapılabilecek şeyler hakkında olur.
Ahlâkın değişebileceği, tecrübeyle de malumdur; nice yaramaz çocuklar, muktedir hocaların verdikleri terbiye sayesinde kötü huylarını terk ederek ahlâklarını güzelleştirmektedirler. Ahlâkı değiştirip güzelleştirme husûsu, insanlar hakkında nasıl inkâr olunabilir? Zira bu, hayvanlarda bile mümkündür. Şahin, köpek gibi, avladığını parçalayıp yemek âdeti olan yırtıcı hayvanlar, tâlim ve terbiye ile huylarından vazgeçip avcılara avlar getiriyorlar. Bunun gibi; dağlarda başıboş gezmeye alışmış olan hayvanlar, terbiye ile uysallaştırılıp yük altına giriyorlar.
Velhâsıl gerek dînî emirlerin vârid olması, gerek malum tecrübeler, gerekse âkil kimselerin ittifakla delâletleriyle anlaşılır ki ahlâkı güzelleştirmek mümkündür. Onun için her Müslüman, ruhunun terbiyesine ve ahlâkını düzeltip güzelleştirmeye gayret etmelidir.