Emevi Halifesi Süleyman bin Abdülmelik Medine-i Münevvere’ye gelince: “Burada Ashâb-ı Kirâm’ın devrine eriÅŸmiÅŸ bir kimse var mıdır ki görüşüp bir miktar sohbet edeyim?” diye sordu. Medineliler: “Medine’nin âlimi ve kâdısı Seleme bin Dînar (r.a.) takva sahibi bir zattır. Ashâb-ı Kirâm’dan bir kısmına eriÅŸmiÅŸtir ve onlardan hadîs-i ÅŸerîşer rivayet eder.” dediler. Halife, adam gönderip davet etti. Aralarında ÅŸu konuÅŸma geçti:
“Ä°nsanların ölümü beÄŸenmeyip kötü görmesinin sebebi nedir?” “Ä°nsanlar âhiretini harab, dünyasını mamur eylediÄŸinden, mamur olan mahalden harab mahalle gitmeyi kötü görüyor.” “Allâh’ın huzuruna varmanın ÅŸeklini bana açıkla!” “Ä°nsan ya güzel amel sahibidir veya kötü amel sahibidir. Güzel amel sahiplerinin Allâh’ın huzuruna varışı, bir kimsenin gurbetten vatanına; ailesine gitmesi gibidir ki, biran önce kavuÅŸmak için koÅŸar. Ama kötü amel sahiplerinin Allâh’ın huzuruna varması, firardan sonra yakalanıp, sahibine zorla geri getirilen kölenin hali gibidir.” demesi üzerine Halife aÄŸladı:
“Acaba Allah katında bizim halimiz nicedir?” dedi.
“Ey Süleyman! Kendini Allâh’ın kitabına arz eyle! Ä°yi veya kötü halin ne ise görürsün.”
“Benim halimi açıklayan âyet-i kerîmeyi Kitâbullah’ın neresinde bulurum?” diye sordu.
“Şüphesiz hayır ehli nimet içindedirler. Facirler; (aşırı isyana
sapanlar) da cehennemdedirler” (meâlindeki Ä°nfitar sûresinin 13 ve
14.) âyetlerinde bulursun”
“Bana nasihat olmaya en yakın hangi âyettir?”
“…Muhakkak ki Allâh’ın rahmeti, iyilik edenlere yakındır.”
(meâlindeki A’râf sûresinin 56.) âyet-i kerîmesidir.” dedi. Halife
ağladı ve bir müddet başını önüne eğip düşündükten sonra:
“Ne yapmalıyım? Bana söyle!”
“Ey Süleyman! Cenâb-ı Allah seni nelerden nehyetmiÅŸse, seni o ÅŸey ile meÅŸgul görmesinden kork ve kaçın!
Sana her neyi emrettiyse, o emrettiÄŸi mahalde seni bulmamasından kork!”