İmam-ı Âzam Ebû Hanîfe Hazretleri bir gün yolda yürürken bir çocuğun çamura düştüğünü gördü. İmam-ı Âzam Hazretleri ona “Bundan sonra düşmemek için daha dikkatli ol” dedi.
Çocuk “Ey Müslümanların imâmı! Benim düşmem çok mühim bir iş değildir. Tekrar ayağa kalkmam da kolaydır. Hem ben düştüğüm zaman yalnız başıma düşmüş olurum. Ancak senin düşmenle bütün âlem düşmüş olur. Senin tekrar ayağa kalkman da gerçekten zor olur.” dedi.
İmam-ı Âzam (rh.) çocuğun bu sözleri üzerine ağladı. Çocuğun böyle ince fikir, akıllı ve zeki oluşuna hayret etti. Sonra da talebelerine dedi ki “Karşınıza, benim delilimden daha açık bir delil çıkarsa, benim tam anlayamadığım bir şeyi siz anlarsanız öylece amel ediniz. O zaman beni taklid etmeyiniz.”
İşte bunun üzerine talebelerinden İmam Ebû Yûsuf (rh.), İmam Muhammed (rh.) ve diğer talebeleri bazı fıkhî meselelerde hocalarından farklı görüş beyan etmişlerdir. İmam-ı Âzam Hazretlerinin böyle yapması, onun ne kadar insaflı ve verâ sahibi (şüpheli şeylerden uzak) olduğunun delilidir.