Bir gün Hz. Ömer ‘es-salâtü câmiatün’ diye insanları namaza çağırdı ve cemaat toplanıp çoğalınca minbere çıktı. Allâhü Teâlâ’ya lâyık olduğu şekilde hamd ve senâdan ve Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’e de salâttan sonra:
“Ey insanlar! Ben bir zamanlar teyzelerim için çobanlık yapıyordum. Onlar buna karşılık bana bir avuç hurma veya kuru üzüm verirlerdi. Günlerim bu şekilde gelip geçerdi.” dedi ve minberden indi.
Abdurrahman bin Avf (r.a.) ‘Ey Ömer, sen bunları söylemekle kendini ayıplamaktan başka bir şey yapmadın.’ dedi.
Hz. Ömer, “Ben yalnız kaldığım bir zaman, nefsim bana: ‘Ey Ömer! Sen müminlerin emirisin. Senden daha üstün kim olabilir ki,’ dedi. Ben de ona haddini bildirmek için böyle yaptım.” dedi.
HZ. ÖMER’DEN
Ekim 15, 2012