Kimin günahları ağır veya sevapları ile denk gelirse -eğer imanla gittiyseAllâhü Teâlâ mağfiret eder veya Allâhü Teâlâ’nın izniyle peygamberlerden, evliyâdan, âlimlerden, şehidlerden ve sâlihlerden şefaat erişir. Zira mü’minlerin âsilerine ya af veya adâlet ile muamele olunur.
Eğer imansız gittiyse kimseden ona şefâat olmaz ve hiç cehennemden çıkmaz.
Ve eğer îmanla gidip, günahı ağır gelip mağfiret ve şefâat erişmediyse cehennemde günahı miktarı veya az yanıp sonra Allâhü Teâlâ’nın izniyle veya Peygamberimizin (s.a.v.) şefâatıyla çıkıp Allah’ın fazlı ile cennete girer. Bir mü’min cehennemde en çok yedi bin yıl kaldıktan sonra cennete girer.
“…Kimin haddine ki, onun izni olmaksızın huzurunda şefaat edecek?…” meâlindeki Bakara Sûresi’nin, 255. ayet-i kerîmesi ile Peygamberler, âlimler, evliya vesair hayırlı kimselerin büyük günah sahiplerine şefâat etmeleri haktır, sâbittir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyurdular:
“Kıyamet gününde peygamberler, âlimler ve şehidler şefâat ederler.”
“Benim şefaatim ümmetimden büyük günah sahipleri içindir.”
ŞEFÂAT
Ağustos 17, 2012