En büyük muallim ve mürşid Peygamber (s.a.v.) Efendimizdir. O, îmanın güzelliklerini ortaya koyan ve güzel ahlâkı tamamlayan zattır. Bütün bilgiler ve irşâdlar onun irşadına bağlı, bilgi usulleri ve fazilet çeşitleri onun yardımından ve rehberliğinden doğmuştur.
Bu itibarla Allah sevgisinden sonraki en mükemmel sevginin ona gösterilmesi lâzımdır. Bu sevgi, îman ve irfanın kemâli ve iki cihan saadetinin sermayesidir. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurdular: “Sizden biriniz, beni kendinden ve âilesinden daha çok sevmedikçe tam mü’min olamaz.”
Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) sevgisinden sonra her biri hidâyet göğünün birer yıldızı ve şeref nişanları olan dört halife ve Ashâb-ı Kiram’ın sevgisi gelir ki onlar: “Hangisine uyarsanız doğru yolu bulursunuz.” hadîs-i şerîfine mazhar olmuş kişilerdir.
Dinin koruyucuları ve Hak yolunun rehberleri olan âlimlerin ve müçtehidlerin sevgileri bu sevginin bir parçasıdır. Âlimler insana, ilim, sâlih amel ve güzel ahlâkı öğretir. Onların sevgisi baba sevgisinden üstündür. Âlimler rûhanî hayatı mükemmelleştiren ve ebedi mutluluğa vasıta olan kişidir. Bu bakımdan âlim, babadan üstün, sevgisi baba sevgisinden daha kuvvetli ve hukuku da daha mühimdir.
SEVGİNİN DERECESİ
Temmuz 3, 2012